Autonomie of eenzaamheid?

Ik heb me weer verbaasd vandaag…

Het lijkt mij zo eenzaam.
Er zijn zoveel docenten die zelden tot nooit een collega in hun les hebben. Gewoon, om eens mee te kijken. Laat staan om samen na te denken over een les en vervolgens het effect ervan op leerlingen te observeren. Of een probleemklas te bespreken met je collega’s en samen aan de oplossing te werken omdat ook de leraren als team zich verantwoordelijk voelen voor alle leerlingen.

Wat me zo verbaast is dat leraren die eenzaamheid blijkbaar verdragen.

Hoewel, even kort door de bocht, mijn boerenverstand? Die hoge werkdruk en het stijgende ziekteverzuim, burn-outs en verlies van werkplezier komt volgens mij juist grotendeels door die eenzaamheid. Autonomie* is zo ver doorgeslagen in het onderwijs, dat competentie en relatie niet meer voldoende aandacht krijgen.
En dat straalt wellicht ook wel af op de leerlingen. Al die autonomie… Maar dat is weer een blog op zich.
(*Wanneer worden én blijven mensen gemotiveerd: als voldaan wordt aan de drie basisbehoeften: Competentie, Autonomie en Relatie. Alleen als deze alle drie bevredigd worden kan een persoon optimaal functioneren en groeien. Deci & Ryan)

In mijn werk help ik onderwijsprofessionals te werken aan juist die relatie- en competentiekant. Dus wat zeur ik…? Nou, omdat het soms voelt, niet in de laatste plaats door mijzelf, als water naar de zee dragen. We zijn het huidige systeem van het onderwijs aan het ‘verbeteren’. Maar een nieuw systeem lijkt nodig om dit echt op te lossen.

Een docent in een MBO-team zei gister: “Onze studenten zijn de ondernemers van de toekomst, voor die taak moeten wij ze afleveren”. Misschien kunnen we dat ondernemerschap vandaag al gaan gebruiken! Kost niks en leidt nog tot ‘passend’ onderwijs ook.

(Wil ik dit blog net uploaden, stuit ik op LinkedIn op dit onderzoek! Gaaf… Want alleen met boerenverstand komen we er wellicht ook niet 🙂 “Goede relatie met collega’s, maakt leraren gelukkig”)