Dé Goudmijn van elke school voor beter onderwijs!

Mijn zoon, 12 jaar, zit in 1 Atheneum, kwam gisteravond z’n bed weer uit.
21.45 uur… Hij lag nog wakker. Frans, dat was waar hij van wakker lag.
Waarom?

Omdat hij er heel veel huiswerk voor krijgt, op z’n chromebook. Niet ‘ouderwets’ op papier dus of in een boek en gewoon maar woordjes stampen. Nee, hij moet op z’n chromebook allemaal opdrachten maken. Luisteren, typen, opzoeken, etc.
Zo cool hij het vond (dat chromebook) aan het begin van dit jaar, zo zei hij gisteravond letterlijk: ‘Als ik nu mocht kiezen, dan maar een school zonder chromebook. Want ik wil gewoon woordjes stampen en zeker weten dan ik het kan voordat ik een toets krijg. Ook had de leraar gezegd dat deze digitale methode voor het eerst gebruikt werd dit jaar.
Zoon: ‘We zijn gewoon proefkonijnen. Maar ik kan je nu al zeggen dat dit niet fijn is. Ik wil gewoon een boek en overzicht. Weten wat ik moet kennen en dan gewoon stampen.’
Ik begrijp hem wel en ieder heeft weer zijn eigen leerstijl natuurlijk. Het was vooral de volgende vraag die hij me stelde die me echt raakte en waarom ik nu schrijf.

Na een korte stilte, tikje wit en rillend van de slaap:

‘Maar mam, denk jij dat ze gaan luisteren naar mij en dat ze er dan wat mee doen?’

Hij was moe, het was al laat, en dan worden problemen vaak groter dan ze zijn. Hij stond vanmorgen gelukkig weer vrolijk op. Maar is dit de bedoeling? Wordt het middel, het chromebook, heiliger gemaakt dan het doel? En wat is het effect van die overload aan huiswerk?

Vanavond hebben we ouderavond. We hadden de leraar Frans al op ons lijstje gezet dus die gaan we ontmoeten vanavond, in 10 minuten. Hem ga ik deze vragen ook maar stellen, als er nog tijd is tenminste. Want eerst mag onze zoon vertellen wat hij lastig vindt, waar hij mee zit én aangeven hoe hij denkt dat het beter kan. Hoop maar dat de docent er wat mee kan…

Want dat is toch waar we het allemaal voor doen? Voor de leerling. Dus laten we alsjeblieft naar ze luisteren en er wat mee doen! Niet omdat ik vind dat kinderen maar ongebreideld over alles mogen meepraten, maar omdat ik weet dat wij heel veel van ze kunnen leren! Zij weten ook heel goed waar en hoe het beter kan in het onderwijs. Ik zeg niks nieuws, maar het kan niet vaak genoeg gezegd.

En dan kan ik de volgende keer mijn zoon gewoon aankijken en zeggen: ja lieverd, ze luisteren naar jou en ze gaan er wat mee doen. Of nee, nóg beter: hij stelt mij die vraag gewoon niet meer, want hij weet dat het zin heeft om feedback te geven!