Doe normaal, broer!

Mijn zoons, van 10 en 11 jaar, roepen tegen elkaar ‘doe normaal!’. Dat roepen ze als ze elkaar in de weg zitten, als de één de ander irriteert. Of als ze van elkaar vinden dat ze wijsneuzerig doen. Met andere woorden, dat roepen ze wanneer ze zich storen aan de ander, vanuit hun eigen stemming. De ene dag roepen ze dat sneller naar elkaar dan de andere. En soms dagen niet. Slecht slapen helpt niet mee bijvoorbeeld, dan vinden ze al snel dat de ander ‘normaal!’ moet doen.

Dan nu naar de discussie die loopt rondom de ‘brief’ van Rutte.
De premier bezigt taal die ook mijn kinderen bezigen. Dat is in principe prima. Hoe eenvoudiger de taal, zodat zo veel mogelijk mensen het begrijpen, hoe beter.
Ik vraag me alleen af óf we elkaar nu wel begrijpen.

Ik zie bij mijn zoons dat wanneer de één tegen de ander roept ‘doe eens normaal!’ dat dat bij die ander de reactie oproept: ‘ik dóe normaal!’ Dus ja, wat is dan eigenlijk het probleem van die ene zoon richting die ander? En wat hoort die ander en wat denkt die ander en wat wil die één en wat… enz.
Aaaaahhhhh, daar kom ik dus niet uit!

Waar ik wel uitkom is dat de reactie ‘doe eens normaal!’ meestal meer zegt over de zoon die het roept dan over de zoon naar wie het geroepen wordt. En het wisselt wie het roept hoor, ze doen dat allebei. Maar mijn punt is: de zoon die het roept is degene die geïrriteerd is op dat moment. Geïrriteerd over iets waar hij blijkbaar anders tegenaan kijkt of andere verwachtingen bij had. In ieder geval is het de andere broer niet altijd duidelijk waarom hij volgens zijn broer normaal moet doen.

Nu is dat in het geval van mijn zoons niet zo’n probleem. Die lopen even bij elkaar weg of geven elkaar een mep en dan is het wel weer koek en ei. Het blijven broers en niks sterker dan een bloedband.
Maar in het geval van onze minister-president, vind ik het wél een probleem. Wat bedoelt hij? En wie heeft er dan gelijk? Diegene die roept ‘doe normaal!’ of diegene waarnaar dat geroepen wordt?

Dit gaat toch vooral over langs elkaar heen communiceren in plaats van mét elkaar? Dit gaat toch over het probleem buiten jezelf neerleggen in plaats van naar elkaar luisteren en begrip kweken?

Om mijn onbestendig gevoel over wat er in de wereld gebeurt een beetje te camoufleren, richt ik me op dat waar ik wél invloed op heb. Mijn zoons! (nog wel :-))
Ik leer mijn zoons naar elkaar te luisteren en van elkaar te leren. Verschillen van elkaar te bewonderen. Elkaar zaken
te gunnen. Te kunnen delen en te kunnen geven. En ja, dat alles vinden ze soms super lastig. Maar kom op, ze zijn pas 10 en 11!

Als ze later groot zijn, dan doen ze niet anders, gewoon uit gewoonte…. Toch..?!