Véél meer vrouwen in de Tweede Kamer? Dat kan, heel simpels zelfs!

Ik las in de Volkskrant een stukje over een onderzoek* hoe we meer vrouwen in de Tweede Kamer kunnen krijgen. Simpel: stem op een willekeurige vrouw, wat lager op de lijst. Vooral niet op een hooggeplaatste vrouw. Die komen toch wel in de Kamer. Juist de vrouwen op een kansloze plek hebben de 16.000 voorkeursstemmen nodig om überhaupt in de Kamer te kunnen komen. Stem je bewust en vooral op een vrouw en je kiest de op twee geplaatste, dan gaat je ‘vrouw’-stem verloren. De vrouw op de tweede plek haalt in de meeste gevallen de drempel van 16.000 voorkeursstemmen namelijk met gemak (Voorbeeld*: Edith Schippers, VVD plek 2, kreeg 124.000 voorkeursstemmen, Jette Kleinsma, PVDA plek 2 zelfs 192.000).

Ik ben wat wantrouwend van aard (of komt dat omdat het over politiek gaat..?!), maar zou je andersom beredeneerd kunnen stellen dat een vrouw op de tweede plaats van de kieslijst zetten een doeltreffende strategie is voor meer mannen in de Tweede Kamer..? Maar ook ons collectieve vertrouwen in de politiek en vooral de politici, blijkt tot een dieptepunt te zijn gedaald. Daarover schrijft bijvoorbeeld Joris Luyendijk in zijn artikel “Kunnen we praten?”.

In een stuk uit de NRC van 17 februari jl. proberen onder andere vrouwelijke (ex-) lijsttrekkers ook te verklaren waarom er zo weinig vrouwen in de Tweede Kamer zitten (60 van de 150 Kamerleden is vrouw). Jolanda Sap: “mannen poneren, vrouwen geven verklaringen voor hun acties. Een vrouw die poneert wordt als bitch weggezet”. Verder zijn wij vrouwen te perfectionistisch in het uitvoeren van onze taak en daardoor te weinig bezig met onze positie (carrière maken naar de top), we zijn toch nog te onzeker over onze kwaliteiten, we zijn te bescheiden en iets meer bluffen zou ook wel handig zijn. Al met al; vrouwen moeten nogal wat veranderen om, ook door onszelf, serieus genomen te worden.

Maar wat een zwaktebod is dat. Zoals Marilyn het treffend zegt (@Marianne Thieme: dank voor de quote):

“Vrouwen die ernaar streven gelijk te zijn aan mannen, ontbreekt het aan ambitie” – Marilyn Monroe

Daarbij, als wij vrouwen op mannen gaan lijken, dan betekent dat toch ook het einde van alle hoop op verandering? Want (veel) meer vrouwen in de politiek kon wel eens een deel van de oplossing zijn voor het wantrouwen in de politiek. Vrouwen doen het namelijk anders dan mannen. Misschien op dat vertrouwensvlak wel veel beter, wie zal het zeggen. Ik vind het geen rare gedachte en persoonlijk het proberen waard!

Zijn we meteen af van het, in mijn ogen, wat zwakke argument: ‘we kiezen een vrouw vanuit emancipatie oogpunt’. Nu kies je een vrouw omdat je iets in de politieke sleur wilt veranderen. Er is maar één voorwaarde: een vrouw lager op de kieslijst.

Ik krijg er op slag weer vertrouwen in. Ik ga stemmen 15 maart!

* Onderzoek van Michaël Amir, student informatiekunde aan de Universiteit van Amsterdam (in Volkskrant, Sir Edmund, van 11 februari)